Co to są licówki?

Licówki stanowią cienkie płytki protetyczne mocowane na przednią powierzchnię zębów w celu skorygowania ich kształtu, barwy lub drobnych nierówności. W stomatologii odtwórczej metoda ta pozwala na korektę wizualną korony klinicznej przy zachowaniu większości twardych tkanek zęba. Poniższy artykuł wyjaśnia, czym charakteryzują się poszczególne rodzaje tych uzupełnień, jak przebiega procedura ich osadzania oraz jakie czynniki wykluczają wykonanie zabiegu.

Czym są licówki i z jakich materiałów powstają?

W protetyce stomatologicznej wykorzystuje się głównie uzupełnienia kompozytowe oraz ceramiczne. Ze względu na stabilność barwy oraz odporność chemiczną w rekonstrukcjach estetycznych powszechnie stosuje się licówki porcelanowe, które powstają w pracowni technicznej z ceramiki skaleniowej, dwukrzemianu litu lub tlenku cyrkonu. W strukturze tego materiału współczynnik załamania światła naśladuje naturalne szkliwo, co pozwala uzyskać przezierność oraz głębię koloru zbliżoną do zębów własnych.

Uzupełnienia ceramiczne cechują się określonymi parametrami fizycznymi:

• grubość pojedynczej płytki wynosi standardowo od 0,2 do 0,8 milimetra,
• struktura ceramiki wykazuje obojętność biologiczną i nie ulega przebarwieniom pod wpływem barwników spożywczych,
• gładkość powierzchni ogranicza odkładanie się płytki nazębnej na granicy z dziąsłem.

Jak przebiega procedura mocowania licówek na zębach?

Kwalifikacja do zabiegu rozpoczyna się od badania jamy ustnej, wykonania fotografii oraz skanów twarzy i modeli diagnostycznych. Następnie wykonuje się oszczędną preparację zęba w granicach szkliwa, pobiera wycisk anatomiczny masą elastomerową lub skanerem wewnątrzustnym i zabezpiecza tkanki uzupełnieniem tymczasowym. Po wykonaniu fazy laboratoryjnej trwałe połączenie licówki ze szkliwem zapewnia cementowanie adhezyjne z użyciem światłoutwardzalnych materiałów kompozytowych.

Kiedy występują medyczne przeciwwskazania do założenia licówek?

Zastosowanie licówek wymaga zachowania określonych warunków anatomicznych oraz braku patologii w obrębie narządu żucia. Przeszkodą w wykonaniu uzupełnień bywają nieleczone parafunkcje zwarciowe, w tym bruksizm, które generują przeciążenia mechaniczne prowadzące do odklejenia lub pęknięcia cienkiej ceramiki. W takich sytuacjach nieprawidłowy zgryz wymusza wcześniejsze leczenie ortodontyczne, które stabilizuje kontakty zębowe przed odbudową estetyczną.

Do pozostałych czynników ograniczających możliwość zastosowania licówek należą:

• aktywna próchnica oraz stany zapalne tkanek przyzębia,
• niewystarczająca ilość szkliwa na powierzchni zęba, uniemożliwiająca wiązanie adhezyjne,
• rozległe wypełnienia kompozytowe kwalifikujące zęba do odbudowy za
  pomocą korony pełnoceramicznej.

W przypadku stwierdzenia powyższych uwarunkowań lekarz wdraża w pierwszej kolejności procedury lecznicze, które eliminują ogniska chorobowe i przywracają stabilność zgryzu. Dopiero po zakończeniu wymaganego leczenia stomatologicznego możliwe staje się ponowne rozważenie wykonania licówek porcelanowych jako etapu wieńczącego rekonstrukcję.